Kerstmis met papieren ideetjes

Voor Kerst maakte ik een aantal spulletjes zelf, maar natuurlijk vergat ik er ook eentje te fotograferen.
Ik kocht een hele tijd geleden bij Huisje Creatief drie blanco kartonnen doosjes, een houten theedoos en een houten zakdoekdoos. Vervolgens ging ik aan de slag met decopatch lijm en een stapel vrolijke papiertjes.

Eén van de doosjes ging naar mijn schoonmama die een abonnement op Ottobre cadeau kreeg. We dachten het mysterieus te maken met drie tips in een doosje, maar ze kreeg het eerste nummer al in de bus op de dag dat we kerstavond gingen vieren. De link was snel gelegd...

Ik kwam op het idee om twee pakketten te maken voor de schoonzussen: eentje voor 'toekomstige ouders' en eentje voor 'vermoeide ouders'. De theedoos was voor meter Liesbeth, toekomstig ouder en moest bij haar pakket gevoegd worden, ware het niet dat ze ook nog een verjaardag te vieren had. De zakdoekdoos was voor de vermoeide ouders, assorti met de kleuren in hun toekomstige woonkamer.

Het pakket werd vervolledigd met een paar spullen van uitgeverij Snor. Een Kinderbingo en het boek Echte vaders, hoe word je Pater Familias.

                                                                          

Voor mijn zus een vilten slinger waar ze al op "aasde" toen ik ze op een marktje verkocht.

Ons menu voor Kerst: wat rondjes uit stevig papier geknipt en met een splitpen samengenomen. De splitpennen had ik nog liggen, vond het met dat hartje helemaal passen bij Kerstmis.

En tot slot Floriens 'nieuwjaarsbrief': een puzzelfoto, een idee dat ik op Pinterest ben tegengekomen.
Men neme houten sticks, plakt er een foto op, schrijft de brief of het versje op de achterzijde en versnijdt de foto. Je stopt het in een zakje waarop je schrijft: 'Love you to bits' (onvertaalbaar, die Engelsen zeggen dat zo schoon) en voilà!

Hoe wij dat hier doen deel 3

Omdat ik het zo'n treffende column vond, ook dit keer weer een kijkje in het brein van mijn wederhelft.

Als ik een wagen op een parkeerplaats voor personen met een functiebeperking opmerk, kan ik me niet bedwingen. Ik moet kijken of er een blauwe kaart achter de voorruit ligt. Force of habit. Het is één van de belangrijkste principes waaraan mensen echt niet mogen zondigen. Ik denk dan altijd aan die slogan, die je nu soms nog onder het gekende verkeersbord ziet hangen: als u mijn parkeerplaats neemt, neemt u dan ook mijn handicap?  Zelden zo’n goede slagzin gehoord. Het plaatst de vinger op de wonde: als iemand zich onrechtmatig op een blauwe parkeerplaats zet, kan ik mijn wagen daar niet kwijt. Gevolg: ik moet me verder parkeren, maar belangrijker nog: dan moet ik ook verder stappen om op m’n bestemming te geraken. En laat het nu net daar zijn dat niet alleen het spreekwoordelijke, maar vooral het letterlijke ‘schoentje knelt’. Op vlak van sensibilisering is hier toch nog veel werk aan de winkel. Maar al te vaak zie ik kerngezonde mensen hun wagen verlaten en die komen heus niet allemaal terug met iemand met een functiebeperking. In voorkomend geval durf ik wel eens post vatten naast zo’n wagen in overtreding. Geduldig wachtend op z’n baasje. Rustig wijs ik het baasje dan op z’n fout. De ‘excuses’ zijn legio: het was maar voor even, ik ben zo weer weg. We zijn aan het verhuizen, mijnheer. Of de winnaar: ik kan mijn wagen toch moeilijk in m’n broekzak steken?

Al te vaak wordt er misbruik gemaakt van die blauwe parkeerplaats of wordt de kaart onrechtmatig gebruikt. Mensen beseffen nog onvoldoende de draagwijdte van hun ‘tijdelijke’ beslissing. Ik kan mijn benen niet in mijn broekzak steken, helaas. Daarvoor zijn dergelijke plaatsen in het leven geroepen. Daarom ook dat mijn kaart netjes aan de voorruit ligt, in een klepje dat ingebouwd zit in de auto. Je kan niet missen.

En toch. Als kind al herinner ik m’n moeder die komt binnenkomt met een briefje in de hand. Een boete. Omdat de kaart niet zichtbaar was voor de verbalisant en dat we bijgevolg niet beschikken over een geldig betaalbewijs. Hoezo, niet zichtbaar? Die kaart ligt altijd in de wagen. De politie wordt gecontacteerd. Om te bewijzen dat we niet overtreding zijn, moet er een kopie gemaakt worden van de kaart. Pas dan kan de bekeuring worden geseponeerd.

Een alleenstaand feit? Was het maar waar. Meermaals kreeg m’n moeder een bekeuring omwille van dezelfde reden. Telkens opnieuw moest er actie worden ondernomen om het tegendeel te bewijzen. Dat terwijl de wagen steeds voor de deur staat. Toch een bekend beeld in de straat voor de agent met regelmatige dienst?

Een verhaal uit mijn kindertijd? Was het maar waar. L’histoire se répète. Nu ligt de blauwe kaart achter de voorruit van mijn eigen wagen die ik nog geen twee jaar heb. Vorige week zat er een briefje achter de ruitenwisser. Een boete. Omdat de kaart niet zichtbaar was voor de verbalisant, beschikte ik bijgevolg niet over een geldig betaalbewijs. Ik kijk op. Mijn gehandicaptenkaart ligt wel degelijk waar hij altijd ligt. Netjes achter de voorruit. Ik bel het nummer op de boete om meer uitleg te vragen. Een stem bevestigt me wat er op het briefje staat: de kaart is onleesbaar. “Maar die ligt achter de voorruit. Ik kijk ernaar as we speak. “Dan zal het om de datum gaan. Die zal onleesbaar zijn geweest”, antwoordt de stem. Ik kijk een tweede keer op. Achter het woord ‘vervaldatum’ staat ‘onb’. Dat is de fout natuurlijk. De controleur zal niet meteen aan ‘onbeperkt’ hebben gedacht, bij het woord ‘onb’ Een menselijke fout. Is te begrijpen, toch? Je ziet als verbalisant nu eenmaal niet dagelijks parkeerkaarten. “Of de boete hierbij nietig kan verklaard worden”, vraag ik. Nee, dat gaat zomaar niet. Er moet een kopie gemaakt worden van de kaart, samen met een kopie van de bekeuring. Dat kan gelukkig ook digitaal.

Ik heb daar maar meteen werk van gemaakt. De boete is ondertussen geseponeerd. Maar niet zonder dat de stadsdiensten vermeldden in hun antwoord: “gelieve er volgende keer zeker van te zijn dat de datum goed zichtbaar is” …

Goedgemutst

Ik haakte wat babymutsjes, wel, een testmutsje voor onze tweejarige Florien en eentje voor kleine Jeanne. We gingen eindelijk op kraambezoek, dus kon ik ook eindelijk de mutsjes bloggen.
Aan Floriens versie zie je duidelijk dat het ten eerste een testversie was en ten tweede eum... nogal op de groei. Maar goed, het blijft een überschattig mutsken.

Ik haalde de mosterd bij Tiene die haar mosterd haalde bij MaandagDaandag.
Ik haakte met een naald 3.5 met Catania wol van Veritas.
En euh, het zijn duidelijk avondlijke foto's, excuus.

De stempelfabriek in december

De stempelfabriek draaide de laatste tijd weer op volle toeren. Ik vergat een foto te nemen van de stempels voor Guillaume, Carla, Maxine, Quinten, Lio en Vigo, maar hier alvast de andere:

Lou was op basis van haar geboortekaartje.

Het eindejaarsboekenlijstje voor uw kinderen

Et voilà, enkele toppertjes voor op het eindejaarslijstje, of toch voor uw kinderen.
Of voor uzelf, als ge dat graag leest, kinderboeken.

Ik dacht te eindigen met het beste, maar ik ga ermee beginnen: Eén mens is genoeg van Els Beerten.
Wat was me dat jongens, ik ben er nog niet helemaal goed van.
Een prachtig geschreven naoorlogs relaas over een Limburgse familie of meer bepaald over de jonge vrouw Juliette. Een vrouw die meer ongeluk ontmoet dan goed is voor de gemiddelde mens.
Een roman op het tegenwoordig steeds dunner wordend randje tussen jeugd- en volwassenliteratuur.



Een splinternieuwe (en knap getimede) bewerking van het honderdvijftigjarige Alice in Wonderland. Ik las het zelf nog niet, maar een beetje verkennen gaf al genoeg informatie. Voor het eerst werd er gebroken met het klassieke poppemieke dat Alice is, illustratrice Floor Rieder gaf haar een stoerder uiterlijk (met sneakers!).



Ook weer eentje op de bovenvermelde rand. Eentje voor ieders boekenkast durf ik te stellen.

De hele reeks over Rosie en Moussa van Michael De Cock. Het vierde boek, Het geheim van Rosie en Moussa, verscheen onlangs. In vergelijking is het derde boek misschien wel het minst goede, maar eigenlijk staat de hele serie garant voor warme verhalen over een dikke kindervriendschap tegen een multiculturele achtergrond. De Cock maakt het onderwerp toegankelijk voor kinderen zonder in clichés te vervallen of het tot een 'Belangrijk' onderwerp te verheffen.
Voor kindertjes vanaf acht jaar.


En tot slot voor de allerkleinsten, een greep uit de leukste prentenboeken van het moment (alee, op eentje na dan):

De boeken van Muis zijn bijna gegarandeerd een succes. Ik haalde eerder al Het Huis van Muis in huis (hihi), maar nu is er ook Het Kasteel van Muis. De titel zegt het al: een pop-upboek dat in het ene geval omvormt tot een echt huis met poppetjes en de nodige accessoires, in het andere eum... vormt het om tot een kasteel. Ah ja. Keileuk. Je hebt er zo trouwens ook eentje van Jip en Janneke.




Doei! van Edward Van de Vendel en Marije Tolman. Een Prachtig Prentenboek, zonder dat ik daar al te veel aan ga toevoegen, behalve: lees het (voor)! (Nog niet zo veel recensies beschikbaar, want net verschenen.)



(Ziet die cover jong, zo schattig.) (Leve Marije Tolman!)

Ook van Marije Tolman (en Youp Van 't Hek): Verkeerde sokken.



En een soort van remake van 'Eén muisje kan geen optocht zijn': Willemijn wil een optocht zijn. Eigenlijk heeft het muisje nu gewoon een naam gekregen (en wat voor één, schoon hé). Illustratrice Noëlle Smit op haar best. (Google die eens, aquarel op zijn zwierigst en kleurigst).

Florien spreekt

Vooral voor mezelf, omdat ik al die babyboeken die ik kreeg vergat in te vullen... Een paar uitspraken van Florien om niet te vergeten.

Bril af! Slapen! Ze dirigeert me in de zetel en duwt vervolgens een half verfrommeld deken op mijn rug.

Voor baby in buik. Ze komt met een half opgegeten komkommertje tegen mijn poep duwen. Voor alle duidelijkheid: er is geen baby, en al helemaal niet op die plaats. Te veel naar Knofje gekeken.

Hondje blaft, Hanne en Amo in auto, auto boem, Nano boos. Florien doet een nachtmerrie uit te doeken voor haar zeer verbaasde ouders. Ze was toen 20 maanden.

Handje geven? Gaat het? Ze ziet hoe papa de woonkamer oversteekt en wil een handje toesteken. Smelt²

Mag 'k es iets vragen? Ze trekt onthaalmoeder Sandra aan de mouw, wanneer die 'Ja' antwoordt, schiet ze giechelend weg.

Slapen! Ze dirigeert Kwinten de grond op, in een ongemakkelijke houding, op een kussentje. Gaat vervolgens naast hem liggen en stelt: Ik ben ook heel moe. 

En tot slot nog wat tussenwerpsels die ze wel eens gebruikt: Ma mensen toch, Alleee mannekes! Godverdekke (ja, echt).

Conclusie: best een bazig madammeken. Maar ze zegt ook wel eens: Dat is heel lekker, als ik gekookt heb. Daar kan ik mee leven.

Hieronder één van de zeldzame momenten dat ze niet duidelijk kon maken wat ze wilde (het magneetje moest in haar zak). Die blik :)

Basics Challenge 4: de Mara blouse

Eindelijk maakte ik dit mooie patroontje van Compagnie M, de Mara blouse. Hij was al even klaar, maar wachtte nog op de juiste knoopjes en die vond ik in een mini-winkeltje in Delft.
Daarna werd hij intensief gedragen en belandde daarna in de was... tel daarbij fototoestelproblemen en je snapt waarom het lang duurde tegen dat hij hier verscheen.

Tadaaaa!

Héél moeilijk, foto's nemen van een peuter die constant in beweging is :-)

Patroon: Compagnie M
Stofje: verborgen schat in de kast van Pauli, ik nam het laatste van de rol!
Gecombineerd met één van mijn basics.