Soepletters van Mieke Versyp
'Soepletters' is geen gewoon boek. Al bij het bekijken van de cover en
het lezen van de naam Mieke Versyp (bekend van o.a. Linus), weten we dat
ons een speciale traktatie te wachten staat. En het vermoeden klopt:
dit verhaal staat bol van fantasie en is doorspekt met originele
afbeeldingen.
Op een dag komt een jongen samen met zijn broers en kleine zus van
school terug. Onderweg wil zijn zusje niet meer stappen en wanneer hij
koppig verder stapt, verliest hij haar even uit het oog. Gevolg: zijn
zusje is nergens meer te vinden.
De verdwijning van zijn zusje is het begin van een spannende zoektocht.
Hij wordt naar mysterieuze plekken geleid en heeft maar één zekerheid:
hij moet vertrouwen op de woorden en de letters die hem de weg tonen.
Je zou misschien kunnen zeggen dat het thema (een verloren zusje) al
tientallen keren voorgekauwd werd, maar Versyp slaagde erin om het
geheel haar eigen draai te geven. Soms waan je je als lezer in het
wonderland van Alice, zoals wanneer een mannetje met een gekke
kachelbuishoed de jongen op het goede (?) pad komt zetten. Ook wanneer
zusje is teruggevonden blijft er een waas van mysterie hangen. Niet alle
raadsels zijn opgelost.
'Soepletters' is een verhaal geschreven voor en door kinderen. Het boek
is geïnspireerd door de kinderen van de Freinetschool Mandala bis,
gelegen is in een multiculturele wijk in Gent. De multiculturele
elementen zijn dan ook subtiel merkbaar in het verhaal, maar je moet
soms heel erg opletten, wil je ze vinden.
Maar is dit een kinderboek? De speelse letterzoektocht en het thema
doen vermoeden van wel, anderzijds is dit thema vaak op een eerder
beangstigende, donkere wijze uitgewerkt. De dubbele bodems en
woordspelletjes doen wegdromen, maar roepen soms vraagtekens op die een
lagereschoolkind niet zal vatten.
Zoals wel tegenwoordig wel vaker gebeurt, is dit boek er eentje dat je
niet zomaar in één hokje kan stoppen. De vele laagjes doen lezen en
herlezen.
Ik hou van Mieke Versyp;
Eksternacht, mijn god! Geen recensie, maar echt een aanrader.
Van haar las ik ook
Hoe ik het kopbeest versloeg. Helemaal anders, maar ook geweldig schoon! (zoveel uitroeptekens in één blogpost, dat kan geen toeval zijn he...)
Dit boek werd geschreven naar aanleiding van de tentoonstelling
'Gevaarlijk Jong' in het museum Dr. Guislain te Gent. Aan het woord is
een pubermeisje, Talula, deel van een bijzonder groot gezin (zeven, maar
aan het eind van het boek acht kinderen), dat vertelt over haar
alledaagse en minder alledaagse beslommeringen. Het is dan ook niet
eenvoudig om je als puber staande te houden in een eerder marginaal
gezin met een labiele moeder en broers en zussen van allerlei
verschillende vaders. De kinderen hebben de gekste namen, zoals Splinter
en Feelfree.
Door het boek komen heel wat psychiatrische problematieken aan bod,
natuurlijk niet enkel bij Talula zelf, maar ook in haar omgeving. Of hoe
een jong kind (zoals in de tentoonstelling) in aanraking komt en
reageert op dergelijke problemen. Het kopbeest uit de titel verwijst
naar een soort hallucinante koortsdroom die Talula op een bepaald moment
heeft. Haar moeder staat daarna klaar om haar te troosten. Dit fragment
werd niet zomaar het titelfragment. Het is één van de zeldzame momenten
waarop haar moeder écht contact met haar heeft. De ondertitel – 23
manieren om niet onzichtbaar te zijn – is niet meteen duidelijk van
betekenis, maar het lijkt wel of Talula onzichtbaar is in haar grote
gezin, maar zeker ook op school, waar ze tracht niet op te vallen.
Een verhaal waar je heel wat in kan gaan zoeken, waar je heel wat
vraagtekens bij kan plaatsen en een heleboel lessen uit kan halen over
je eigen leven, ondanks de soms wat onbekende problematiek.
Mieke Versyp is de zeer getalenteerde schrijfster van dit boek. Een
boek met een minder evidente problematiek, maar Versyp lijkt niets uit
de weg te gaan. Dit verhaal is tegelijk heel verschillend van, maar ook
heel gelijkend op haar andere titels. Zo was er recent 'Soepletters',
'Eksternacht' en – iets minder recent – 'Linus'. Alle pareltjes van
proza. Jammer dat een schrijfster als Mieke Versyp bij het lezerspubliek
niet zo een grote naam heeft; ze verdient zeker meer erkenning.
Ook grafisch waren haar vorige boeken op zijn zachtst uitgedrukt
interessant. Ook dit boek, geïllustreerd door Trui Chielens, blinkt niet
enkel qua verhaal uit in originaliteit, maar ook in zijn vormgeving. In
eenvoudig rood en zwart wordt de complexe wereld van Talula op een vaak
humoristische manier weergegeven.
Zowel voor Versyp als voor Chielens geldt: graag meer van dat!
Wil je meer lezen? Ga dan naar
www.pluizer.be voor meer boekentips!
En lees ook vooral
Linus van Versyp samen met Pieter Gaudesaboos en Sabien Clement.
