De kleuren van het getto

Dit boek , dat ik een hele tijd geleden recenseerde, werd bekroond met twee grote Amerikaanse prijzen; de Jewish book award en de Sydney Taylor Book Award! Way to go Aline Sax en De Eenhoorn!



Meer hierover vind je op de nieuwssite van jeugdliteratuur.org.

Gedichtendag

Dit gedicht, wat mij betreft het meest prachtvolle gedicht ooit, was ooit het onderwerp van een paper, maar betekent nog steeds zo veel meer, elke keer als ik het lees. Bij deze deel ik het ook met jullie, een dagje te laat, maar met even veel plezier.

Rijpe kersen - Stefan Hertmans

Wat stand houdt is oneetbaar.
De oudste huizen worden ingeruild voor nieuwer puin,
en gladde steen reikt al de hand aan ouder puin.

Maar ik heb Under Milkwood in de kamer
en Richard Burton, die als een dronkeman
die in zijn droom met zijn oermoeder slaapt,
waarzeggerij verkoopt op plaat.

Hij droomt haar tweeëntwintig jaar
en bloot onder een wijde, zwarte jurk,
haar benen bruin door landwerk op een onbereikbaar veld.
Haar witte borsten weegt hij op zijn ene hand,
terwijl hij met de andere haar natte lijfje spant.

Men spuit de straten tegen hitte, om tien uur ’s ochtends al.

Ik heb kersen gekocht, ik spoel ze met koel water
en zet de glazen schaal op de granieten tafel
in de verzengde tuin.

’s Nachts wordt het warmer nog,
de pannen liggen in gloeiende rijen op het dak
en stralen door tot op de kamers waar we liggen
en luisteren hoe de ander slaapt.

We slapen geen van beiden.
Ik hoor je zuchten in halfslaap, luider en regelmatig.
Ik denk dat ik mijn naam versta. De overloop
is even, een ogenblik daartussenin,
zo koel als water aan mijn voeten.

Je deur is open. Het raam is open.
In de warmte lig je open op de sprei.
Als ik dan, twee uur later, weer tegen de stroom opga,
ben je al ingeslapen. Het eerste licht ziet de
intieme glinstering die we daar samen achterlaten.

Ik heb kersen gekocht.

Een jonge vrouw gaf me er twee ter keuring in de hand;
ik woog ze, met een klein gebaar, en keek haar heel lang aan.
Daarop vergrootten haar pupillen.
Met zwarte kersen zag ze mij.

Ik kocht het volle pond van haar,
strooide de schoongelikte pitten in het bed
waarop je lachend in het zweet iets over rijpe kersen zei.

De wortels in de dakgoot, jaren later,
voeden zich met het puin van jou en mij,
een boompje `dat diep wordt gesnoeid en duizelt,
lief’, zoals de oude dichter zei.

Het bloeit pas in december, als de bloesems uit de hemel komen,
koud en rillerig als een ballerina in haar eerste lentetij.

We hebben tijd.
Vannacht, als de hitte uit de nok weer op ons valt,
laat ik je Under Milkwood horen.
We liggen er, met lichamen als open oren,
liefde en zweet scanderend bij.

Brief 13 en 14

Florientje,

Ik klok af op exact twee maanden blogpostjesloos door het leven gaan.
Er is toch wel heel wat veranderd en gebeurd. Een korte samenvatting:

Ouder dan een jaar oud en je bent nog steeds een eigengemaakt topkind.
Ze is volop aan het brabbelen geslagen, in maand 13 was dit haar woordenboek:
Njamnjam - Eten, nu! / Lekker / Ik wil liever jouw njamnjam
Mama - Ik ben boos / Haal mij NU uit bed / Mama?
Tata - Daag! / Hallo! / Blij je te zien! / Hé, jou ken ik! / Hé, jou heb ik nog nooit gezien
En ook 'Ha ha ha' kreeg een hele nieuwe betekenis, het betekent nu 'Hi hi hi' (in een poging mee te zingen met 'k zag twee beren).

Ze maakt ook gebaren, ze klapt volop in haar handjes ('Klappen in de handjes') en gaat ook naar haar boze bolleke tijdens het gepaste vers. De schouders en de zij hebben we voorlopig nog niet bereikt, maar kom: handjes en bollekes zijn toch veel toffer!

In maand 14 ontdekte je het woordje 'neen' en wij mochten dat mee beleven. Eerst met de glimlach, maar al gauw bleek het menens: ja hoor, ze heeft een eigen willetje en is meteen ook haar regels beginnen opleggen:
1. Als ik aan het spelen ben pak je me NIET op, en al zeker niet om me te verschonen. Niet, zei ik!
2. Als ik aan het eten ben, dan hoef je me niet te helpen. Tenzij ik veel honger heb en het voedsel niet op mijn lepel blijft liggen. Dan wel. Wel, zei ik! (de lepel tegen mijn arm porrend, gepaard met een licht geschreeuw)
3. Als ik koffie met mijn handen wil drinken, dan mag ik dat. Koffie is namelijk njam.
4. Als we klaar zijn om te vertrekken naar Tante Sandra, dan mag ik eerst nog op mijn gemakske op 't gemak. Op 't gemak hé! (en dan een herhaling van punt 1, er wordt hier niet verschoond!)
5. Als ik opgepakt wil worden, dan wil ik dat graag onmiddellijk zien gebeuren. Met twee d's en twee l's.
6. Als ik naar de digibox sluip om hem te saboteren, dan word ik graag achternagezeten, vind ik leuk. Maar eenmaal daar aangekomen, wil ik dat je me met rust laat. Sabotage camouflage.
7. Papier dient om verscheurd te worden. Alle papier, ook boekjes.
8. Ik eet graag papiersnippers. Laat mij met rust!
9. Het is best handig dat de deur naar de hall niet meer sluit, zo kan ik hem open prutsen. Laten zo.
10. Ook als je kaassaus aan het maken bent, sluip ik naar de digibox.

Dat is het voorlopig, vermoedelijk komen daar nog wat details bij. Herkenbaar?

De reden waarom ik al een tijdje niet meer geblogd heb, is ook wel het feit dat ik mijn camera niet meer kan opladen. Een blog zonder foto's is ook maar leeg. Daarom deed ik een efforreke voor deze hier:

Rouwboeken voor kinderen

Het is nog steeds november en omdat ik deze maand een rouwboek moest bespreken, vond ik het geen slecht idee om eens een overzicht te maken van goede rouwboeken voor kinderen.

Een boom vol herinneringen van Britta Teckentrup






Het werd tijd dat er nog eens een geschikt boek op de markt kwam rond het thema rouwverwerking. En ziedaar, Een boom vol herinneringen beantwoordt aan alle verwachtingen: metaforen, mooie en herkenbare prenten, gevoelige tekst.
Vos valt in slaap, want hij is moe na een zijn gelukkige leven. Uil is eerst verdrietig, maar hij beseft dat het tijd was voor Vos, want hij was al een tijdje moe. Wanneer alle vrienden stilletjes bij elkaar komen zitten, is het Uil die de stilte verbreekt door herinneringen te delen. Terwijl de dieren vertellen, komt er een oranje plantje tevoorschijn uit de sneeuw. Dit plantje groeit uit tot een boom waar iedereen een plekje in op of rond vindt. Vos lijkt hen voor altijd gezelschap te houden.
Aansluitend bij dit verhaal, dat misschien wat minder origineel is qua uitgangspunt, horen de prenten van Britta Teckentrup. De personages zijn statisch, maar de beweging die ontbreekt past eigenlijk perfect bij de sereniteit die de illustraties in hun geheel uitstralen. De kleuren zijn eigenlijk vrij vrolijk voor een rouwboek, wat het toch een beetje atypisch maakt, maar dit stoort op geen enkele manier. Opvallend zijn de details: op het eerste schudblad kwam enkel de kleur blauw voor, op het laatste blad ook oranje.
Kortom een uitstekend boek om te gebruiken in de klas, in de kerk, thuis,... om een moeilijk onderwerp als dit te duiden.

De gouden bal van Kristien Dieltiens

Ook één van mijn favorieten, de volledige recensie vind je onder de titel. Dit boek is zeker niet eenvoudig, zelfs sterk symbolisch, maar het duidt een wel erg moeilijk onderwerp: de dood van een kind.

Kleine Pieter deed open van Paul Verrept


In de categorie 'minder geschikt voor kinderen, zeer geschikt voor jongeren' dit boek over Pieter de dood. De volledige recensie weer onder de titel.

De eend, de dood en de tulp van Wolf Erlbruch

Ik hoorde onlangs dat het niet meer verkrijgbaar zou zijn en dat vind ik doodzonde (de woordkeuze!), tweedehandswinkels of bibliotheken dus... Hopelijk besluiten ze het alsnog opnieuw uit te geven, want dit is echt een pareltje!

Hoe oma almaar kleiner werd van Michael De Cock

In de categorie 'pareltjes van één van mijn favoriete schrijvers' deze van Michael De Cock, u ondertussen wel bekend door zijn serie over de BFF's Rosie en Moussa.
Dit is echt prachtig, fijngevoelig, schattig, zonder ooit belerend te worden. Vanaf vijf jaar.

Een opa om nooit te vergeten van Bette Westera

Met speelse illustraties van Harmen Van Straaten die het nogal zware onderwerp toch de nodige luchtigheid geven. Voor kinderen vanaf 7 jaar. 

Hmm... Dit wordt een lange post, ik vermoed dat we hier nog een vervolg aan gaan breien! Goed idee?

Brief 12

1

 

2

3

 

4

5

6

7

 8

9

10

11

12

De jarige...

Met en zonder kroon. (Langer zonder, dat spreekt voor zich)

Een paar Sintboekentips

Sint op komst! van Mattias De Leeuw

 In Sint op komst! ging het nieuwste Godenkind van de Vlaamse illustratiewereld Matties De Leeuw aan de slag met een nog lang niet uitgeput onderwerp: de Sint. En er mochten zelfs Pieten getekend worden. Straffer nog, Zwarte Piet krijgt een hoofdrol.
Onlangs een recensie in De Standaard gelezen (altijd blij als die nog eens aandacht besteden aan jeugdliteratuur, De Morgen doet dat veel te weinig). Het boek kreeg 3.5 sterren (5 is het maximum). Da's dus redelijk behoorlijk!
Awel, van mij krijgt hij er vier en da's toevallig het maximum op Pluizer.be. 

Jip en Janneke - Sinterklaas komt van Annie M.G. Schmidt

Sinterklaas van Charlotte Dematons

Dit boek is beschikbaar in twee maten: groot en heel groot. Uitstekend om in de klas te gebruiken dus. Je blijft kijken naar de details, dit boek is al enkele jaren op weg om een Sinterklaasklassieker te worden!

Dag Sinterklaas van Hugo Matthysen

(...) "Waarom een verhalenbundel van de serie 'Dag Sinterklaas'? De serie is al twintig jaar met succes te zien op de televisie, maar een voorleesboek over Sinterklaas dat niet overloopt van de gebruikelijke clichéfeiten over de gemijterde man is ook altijd welkom. Een aanrader dus voor wie nog op zoek is naar een verhalenbundel met hapklare verhaaltjes van ongeveer drie pagina's om voor te lezen in die spannende periode voor de komst van de Goedheilig Man."

Die met de overreden kat en de appels

Op een duffe maandag, een paar weken geleden, fietste ik 's ochtends rustig richting onthaalmoeder. Nietsvermoedend. Tot ik plots een kat voorbij zag stuiven, naar de overkant. Altijd als ik een kat zie onderweg, is mijn dag goed! Maar het beest was niet van plan om rustig te blijven zitten, want wanneer ik even afgeleid was door een brommer die me inhaalde, schoot ze voor mijn wiel... Ik voelde een schok in mijn stuur, ik gilde, remde en... weg was ze, in de struiken. Ik kon écht niet gewoon doorrijden, Florien afzetten en naar school vertrekken, no way. Wie weet lag ze zwaargewond in de bosjes. Ik dus de fietskar aan de kant gezet en met mijn liefste poezenstem poezentaal proberen te spreken. Gelukkig kwam er dan net één van de baasjes aangereden. Ik heb dan maar uitgelegd wat er gebeurd was (toch niet evident, want ik voelde me schuldig) en ze ging zelf ook op zoek. Toen er na een hele tijd nog geen kat te zien was, ben ik toch maar richting onthaalmoeder vertrokken (mijn leerlingen moesten toch op tijd les krijgen), met de vraag of ik die avond even mocht langskomen om te horen of er nieuws was.
Nadat ik een hele dag met het verhaal in mijn maag gezeten had, kwam ik schoorvoetend (of schoorfietsend) aan bij het huis, waar een man en twee kinderen aan het spelen waren in de voortuin. Ik legde het probleem nog eens uit en hij sprak de gevleugelde woorden: 'Kijk ze is aan het spelen, niets aan de hand!' Als je mij een beetje kent, weet je wat voor gigantische opluchting dat was.
Die man bleek heel joviaal, de kindjes én de katten (ja, er waren er twee), heel sociaal. Ik werd meegetroond naar de moestuin en mocht mee appels plukken (ideaal, ik was net van plan om appelconfituur te maken. Daarna werden er nog twee gigantische courgettes in mijn fietstassen gepropt en kon ik huiswaarts keren.
Toch een redelijk lang bericht, om dan uiteindelijk gewoon te zeggen dat ik een courgettetaart en appelconfituur maakte met 'de buit'...

Et voilà...

Eind goed, al goed!