Willen de volgers van deze blog dan nu opstaan?

Liefste blogbuiskindertjes,

Kijk eens rechts ---> Ik lees '7 volgers' via Bloglovin'. U ook?
Ik plan een nieuwe give away, iets groots, iets met stofjes in pakketjes en oorbellen en schimmenspelen en en en... nog iets.
Maar! Dan moet eerst dat aantal omhoog :) Ik zie wel dat jullie massaal aan het lezen zijn, stiekemerds, maar ik ben een vrouw van cijfers (totaal niet) en dus vind ik dat belangrijk. Nee eerlijk, veel lezers stimuleert het bloggen. Voor mij toch.
Binnenkort post ik foto's van de give away als extra omkoopmateriaal, maar daarvoor ga ik eerst even op vakantie.

Veel groetjes,
Je Magali

Een gesprek bij Kind en Gezin

- Ze mag rond 18 maanden stilaan overschakelen op volle melk.
- Ok, maar dat krijgt ze al sinds 14 maanden, hoor.
- Ja... we raden dat eigenlijk af, want daar zitten (blablablabla). Leve groeimelk!
- We geven haar toch volle melk.
- Dan geef je haar best vitamines bij, hier is een poster waar alle groenten en fruit op staan, dan kan je kijken wat je haar geeft. Vooral groene groenten zijn het best.
(hier ongeveer kwam er rook uit mijn oren)

- Ze mag nu ook stilletjes aan zachte stukjes fruit zo eten.
- Ze eet al stukjes fruit sinds de zomer, ondertussen eet ze zelfs appel.
- Ok...
- Maar ze zuigt de appel eerst stuk hoor.
(ik had het eindelijk begrepen - ze naar de mond praten is de oplossing)

- Schoentjes mogen aangekocht worden zodra ze echt goed stapt.
(en toen heb ik gewoon gezwegen)

Beste Kind en Gezin,
Onze Florien heeft al acht tanden en twee kiezen, ze kan best een appeltje aan. Ze staat stabieler op schoenen en draagt die heus niet de hele tijd. En wij geloven niet in groeimelk, we zorgen echt wel dat ze evenwichtig eet en wisselen af met amandelmelk en rijstmelk, zo leert ze andere smaken ook kennen en krijgt ze niet te veel evil allergenen binnen.

Voorts doen jullie puik werk, doe zo voort!
Maar zou het echt zoveel kwaad kunnen om af en toe eens een wat meer gepersonaliseerde aanpak toe te passen?

Brief 15

We ontdekten veel deze maand...

Neusgaten:

Groenten die totaal niet gepureerd zijn (een mond vol vreugde):

Rechtstaan & rechtstaan met échte schoenen:

Haarspeldjes:

Nog properder zelf eten:

En eigenlijk ook altijd zelf willen eten:

De uitspraak "Mag ze zelf eten, ik zal seves de rommel wel opkuisen." is me dus niet meer vreemd.

















Anderen voederen:

En nog heel wat nieuwe 'woordenschat'; bal, pop, papoe, nana, papo, amo, poe,...
En hoewel dat niet zo lijkt, hebben die woorden effectief een duidelijke betekenis. Het duidelijkste woord is wel nog altijd 'nee!'
En hoera! We geven ook kusjes!!

Disneyprinsessen met een handicap

Et voilà, iets nieuws om los te laten op mijn leerlingen. Ik vind het allemaal een beetje cliché, maar op zich is het wel een goed uitgangspunt. Maar of het echt discriminatie kan voorkomen...

Séduisantes, les princesses Disney handicapées?

La discrimination envers les personnes moins valides est souvent pointée du doigt, notamment en matière de mobilité comme récemment à la STIB. Mais si l'évolution des mentalités commençait par les plus jeunes?

Blanche-Neige en chaise roulante ou une petite Sirène amputée de la queue, on n'y avait jamais pensé. Pourtant, si l'on veut faire évoluer les mentalités et se réjouir un jour que les personnes handicapées soient parfaitement intégrées dans la société, sans doute ne faut-il pas détourner le regard de nos enfants du handicap.
Ne pas cacher l'existence d'un corps mutilé à l'enfant, c'est imprimer dans son esprit que l'autre, le moins valide, a tout autant sa place dans le quotidien. Le former pour que faciliter l'intégration de la personne handicapée devienne plus tard un réflexe tout à fait naturel et spontané. Mais comment ne pas oublier la difficulté de socialisation de la personne handicapée si on a jamais été confronté au handicap?

"Vous nous aimez toujours?"
Voilà sans doute pourquoi Alexsandro Palombo, un artiste italien, a détourné des images de princesses Disney sur son blog. On retrouve tous les modèles de notre enfance, ces belles héroïnes au parcours difficile mais au destin heureux, tantôt en chaise, tantôt sur une béquille, tantôt avec un seul bras. "Vous nous aimez toujours?", interpellent les princesses. 
Difficile pour une princesse de s'enfuir dans un bel escalier sans rampe adaptée. Un prince ne peut-il pas vouloir emmener une Pocahontas amputée sur son cheval blanc? Si l'artiste reproche à Disney ses "standards" de la normalité, il espère de la sorte "donner plus de visibilité à ce problème de discrimination". L'initiative vous parle-t-elle?

De kleuren van het getto

Dit boek , dat ik een hele tijd geleden recenseerde, werd bekroond met twee grote Amerikaanse prijzen; de Jewish book award en de Sydney Taylor Book Award! Way to go Aline Sax en De Eenhoorn!



Meer hierover vind je op de nieuwssite van jeugdliteratuur.org.

Gedichtendag

Dit gedicht, wat mij betreft het meest prachtvolle gedicht ooit, was ooit het onderwerp van een paper, maar betekent nog steeds zo veel meer, elke keer als ik het lees. Bij deze deel ik het ook met jullie, een dagje te laat, maar met even veel plezier.

Rijpe kersen - Stefan Hertmans

Wat stand houdt is oneetbaar.
De oudste huizen worden ingeruild voor nieuwer puin,
en gladde steen reikt al de hand aan ouder puin.

Maar ik heb Under Milkwood in de kamer
en Richard Burton, die als een dronkeman
die in zijn droom met zijn oermoeder slaapt,
waarzeggerij verkoopt op plaat.

Hij droomt haar tweeëntwintig jaar
en bloot onder een wijde, zwarte jurk,
haar benen bruin door landwerk op een onbereikbaar veld.
Haar witte borsten weegt hij op zijn ene hand,
terwijl hij met de andere haar natte lijfje spant.

Men spuit de straten tegen hitte, om tien uur ’s ochtends al.

Ik heb kersen gekocht, ik spoel ze met koel water
en zet de glazen schaal op de granieten tafel
in de verzengde tuin.

’s Nachts wordt het warmer nog,
de pannen liggen in gloeiende rijen op het dak
en stralen door tot op de kamers waar we liggen
en luisteren hoe de ander slaapt.

We slapen geen van beiden.
Ik hoor je zuchten in halfslaap, luider en regelmatig.
Ik denk dat ik mijn naam versta. De overloop
is even, een ogenblik daartussenin,
zo koel als water aan mijn voeten.

Je deur is open. Het raam is open.
In de warmte lig je open op de sprei.
Als ik dan, twee uur later, weer tegen de stroom opga,
ben je al ingeslapen. Het eerste licht ziet de
intieme glinstering die we daar samen achterlaten.

Ik heb kersen gekocht.

Een jonge vrouw gaf me er twee ter keuring in de hand;
ik woog ze, met een klein gebaar, en keek haar heel lang aan.
Daarop vergrootten haar pupillen.
Met zwarte kersen zag ze mij.

Ik kocht het volle pond van haar,
strooide de schoongelikte pitten in het bed
waarop je lachend in het zweet iets over rijpe kersen zei.

De wortels in de dakgoot, jaren later,
voeden zich met het puin van jou en mij,
een boompje `dat diep wordt gesnoeid en duizelt,
lief’, zoals de oude dichter zei.

Het bloeit pas in december, als de bloesems uit de hemel komen,
koud en rillerig als een ballerina in haar eerste lentetij.

We hebben tijd.
Vannacht, als de hitte uit de nok weer op ons valt,
laat ik je Under Milkwood horen.
We liggen er, met lichamen als open oren,
liefde en zweet scanderend bij.

Brief 13 en 14

Florientje,

Ik klok af op exact twee maanden blogpostjesloos door het leven gaan.
Er is toch wel heel wat veranderd en gebeurd. Een korte samenvatting:

Ouder dan een jaar oud en je bent nog steeds een eigengemaakt topkind.
Ze is volop aan het brabbelen geslagen, in maand 13 was dit haar woordenboek:
Njamnjam - Eten, nu! / Lekker / Ik wil liever jouw njamnjam
Mama - Ik ben boos / Haal mij NU uit bed / Mama?
Tata - Daag! / Hallo! / Blij je te zien! / Hé, jou ken ik! / Hé, jou heb ik nog nooit gezien
En ook 'Ha ha ha' kreeg een hele nieuwe betekenis, het betekent nu 'Hi hi hi' (in een poging mee te zingen met 'k zag twee beren).

Ze maakt ook gebaren, ze klapt volop in haar handjes ('Klappen in de handjes') en gaat ook naar haar boze bolleke tijdens het gepaste vers. De schouders en de zij hebben we voorlopig nog niet bereikt, maar kom: handjes en bollekes zijn toch veel toffer!

In maand 14 ontdekte je het woordje 'neen' en wij mochten dat mee beleven. Eerst met de glimlach, maar al gauw bleek het menens: ja hoor, ze heeft een eigen willetje en is meteen ook haar regels beginnen opleggen:
1. Als ik aan het spelen ben pak je me NIET op, en al zeker niet om me te verschonen. Niet, zei ik!
2. Als ik aan het eten ben, dan hoef je me niet te helpen. Tenzij ik veel honger heb en het voedsel niet op mijn lepel blijft liggen. Dan wel. Wel, zei ik! (de lepel tegen mijn arm porrend, gepaard met een licht geschreeuw)
3. Als ik koffie met mijn handen wil drinken, dan mag ik dat. Koffie is namelijk njam.
4. Als we klaar zijn om te vertrekken naar Tante Sandra, dan mag ik eerst nog op mijn gemakske op 't gemak. Op 't gemak hé! (en dan een herhaling van punt 1, er wordt hier niet verschoond!)
5. Als ik opgepakt wil worden, dan wil ik dat graag onmiddellijk zien gebeuren. Met twee d's en twee l's.
6. Als ik naar de digibox sluip om hem te saboteren, dan word ik graag achternagezeten, vind ik leuk. Maar eenmaal daar aangekomen, wil ik dat je me met rust laat. Sabotage camouflage.
7. Papier dient om verscheurd te worden. Alle papier, ook boekjes.
8. Ik eet graag papiersnippers. Laat mij met rust!
9. Het is best handig dat de deur naar de hall niet meer sluit, zo kan ik hem open prutsen. Laten zo.
10. Ook als je kaassaus aan het maken bent, sluip ik naar de digibox.

Dat is het voorlopig, vermoedelijk komen daar nog wat details bij. Herkenbaar?

De reden waarom ik al een tijdje niet meer geblogd heb, is ook wel het feit dat ik mijn camera niet meer kan opladen. Een blog zonder foto's is ook maar leeg. Daarom deed ik een efforreke voor deze hier: